Mercurio: Non será visible a primeiros de mes debido a que estará en conxunción co Sol, de feito, nesta ocasión pasará xusto por detrás do disco solar. Poderemos tentar observalo con prismáticos a fináis de mes aproveitando a conxunción que terá con Xúpiter e Venus, usando estes dous planetas como guía para localizalo. Nesas datas a súa magnitude será de -0,8 e o seu tamaño aparente de 5″8.

Venus: Comeza a ser visible a mediados de mes unha media hora logo do solpor sobre o horizonte W. Terá unha conxunción moi bonita con Xúpiter e Mercurio a partires do día 23 de maio. O instante de máximo achegamento a Venus será na tardiña do 28 de maio. Convén observar os movementos relativos dos planetas nas tardes seguintes. A súa magnitude é de -3,9 e o seu tamaño aparente de 10″1.

Marte: Non é visible por estar demasiado preto do Sol no ceo. O 8 de maio terá unha conxunción con Mercurio cunha separación de 24′ pero non será observable polo que comentamos. A súa magnitude é de +1,3 e o seu tamaño de 3″8.

Xúpiter: Podemos observalo só durante os últimos instantes da tardiña poñéndose coas últimas luces do día. Pode observarse moi baixo sobre o horionte W e estará en conxunción con Venus e Mercurio a fináis de mes, cando estes o adianten polo N en dirección E. Podemos usar venus como punteiro para localizalos. A súa magnitude é de -1,9 e o seu tamaño angular de 32″8.

Saturno: É visible nas primeiras horas da noite na fronteira entre as constelación de Virgo e Libra, a medio camiño entre Espica (alfa Vir) e Zubenelgenubi (alfa Lib). A súa magnitude é de +0,2 e o tamaño do seu disco de 18″7.

Urano: O día 15 deste mes atópase na posición AR=00h 40m 49s, Dec=+03º 39′ 22″, entre Piscis e Cetus. O seu diámetro angular é de 3″4 e a súa magnitude de +5,9. É observable nas últimas horas da noite antes do mencer.

Neptuno: A súa posición para o día 15 será AR=22h 28m 28s, Dec=-10º 15′ 32″, no centro da constelación de Aquarius. Terá magnitude +7,9 e un tamaño angular de 2″3. Tamén é observable sobre o horizonte E pouco antes da saída do Sol.

Plutón: O único planeta enano visible con telescopios amateurs estará situado o día 15 nas coordenadas AR=18h 47m 16s, Dec=-19º 42′ 19″, ó N da constelación de Saxitario. Brilla con magnitude +14,2 e o seu tamaño angular é de 0″1. É observable na segunda metade da noite.

2. Cuarto minguante (11:14 TU).
6. Máximo das eta Acuáridas (1h TU) (THZ ~ 55 meteoros/hora, oscila entre 40 e 85). Para máis información sobre choivas de meteoros ver o IMO calendar (en inglés).
10. Lúa nova (00:28 TU).
11. Conxunción entre Venus e a Lúa (0h TU). Eclipse anular de sol (visible dende Australia  e Oceanía). Mercurio en conxunción superior.
12. Conxunción de Xúpiter coa Lúa.
18. Cuarto crecente (04:35 TU).
22. Conxunción entre a Lúa, Saturno e Espica (alfa Vir). A Lúa pasará a 28′ ó S de Espica ás 10:40 TU.
23. Conxunción entre Mercurio, Venus e Xúpiter á tardiña. Observar o horionte W á tardiña xusto dispois do solpor.
25. Mercurio pasa 1º4 ó N de Venus (4h TU). Lúa chea. Eclipse penumbral de Lúa (non apreciable a simple vista).
27. Mercurio pasa 2º4 ó N de Xúpiter (10h TU).
28. Venus pasa 1º ó N de Xúpiter (21h TU).
31. Cuarto minguante (18:58 TU).

Mercurio: Nos primeiros días de abril será visible de madrugada moi baixo sobre o horizonte E, xa que tivo a súa máxima elongación W a fináis de marzo. Progresivamente irá desaparecendo entre a luz da mañanciña. O día 1 a súa magnitude é de +0,2 e o seu diámetro angular é de 7″4.

Venus: Non será visible por atoparse demasiado preto do Sol. Comezará a súa aparición entre os raios do Sol no mes de maio. O 6 e o 7 de abril estará en conxunción con Marte pero esta situación non será visible por producirse moi preto do Sol.

Marte: Non é observable por estar en conxunción co Sol o día 18.

Xúpiter: É visible a certa altura en dirección sW durante as primeiras horas da noite. Navega perezosamente pola constelación de Tauro e a noite do 14 de abril estará en conxunción coa Lúa e Aldebarán (alfa Tau). A súa magnitude é de -2,0 e o seu tamaño angular de 34″6.

Saturno: É o protagonista de abril e dos próximos meses. O día 28 está en oposición polo que é observable durante toda a noite, saíndo no solpor e poñéndose ó mencer. Brilla con magnitude +0,1 e o diámetro do seu disco sen contar anéis é de 18″9. Nas noitiñas de abril e maio poderemos disfrutar dos dous planetas xigantes do sistema solar no ceo de forma simultánea.

Urano: O día 15 deste mes atópase na posición AR=00h 35m 09s, Dec=+03º 03′ 40″, entre Piscis e Cetus. O seu diámetro angular é de 3″4 e a súa magnitude de +5,9. Non é observable por estar demasiado preto do Sol.

Neptuno: A súa posición para o día 15 será AR=22h 26m 11s, Dec=-10º 27′ 46″, no centro da constelación de Aquarius. Terá magnitude +7,9 e un tamaño angular de 2″2. É observable moi baixo sobre o horizonte E pouco antes da saída do Sol.

Plutón: O único planeta enano visible con telescopios amateurs estará situado o día 15 nas coordenadas AR=18h 48m 22s, Dec=-19 40′ 45″, ó N da constelación de Saxitario. Brilla con magnitude +14,2 e o seu tamaño angular é de 0″1. É observable nas últimas horas da noite xusto antes do mencer.

3. Cuarto minguante (04:37 TU).
8. A Lúa pasa 7º1 ó N de mercurio (10 TU)
10. Lúa nova (09:35 TU).
14. Conxunción da Lúa con Xúpiter e Aldebarán.
18. Marte en conxunción. Cuarto minguante (12:31 TU).
22. Máximo das Líridas (THZ= 10 meteoros/hora, 4 a 15 TU).
24. Conxunción da Lúa con Espica (23 TU)
25. A lúa con Spica. Lúa chea (19:57 TU), eclipse parcial de lúa (centro ás 20:07 TU).
28. Saturno en oposición (08:27 TU).

Mercurio: Será visible de madrugada durante as dúas últimas semanas de marzo xa que acada a súa máxima elongación na noite entre o 31 e o 1 de abril. Poderáse observar moi baixo sobre o horizonte E brillando con magnitude +0,8 e un tamaño angular de 9″2 no día 20, e de +0,3 e con tamaño 7″7 o día 30 de marzo.

Venus: Non será visible por estar en conxunción co Sol este mes. A partires da data da conxunción, o 28, pasará a ser visible pola tarde.

Marte: Non será visible por atoparse demasiado preto do Sol no ceo. O día 22 terá unha conxunción moi pechada con Urano que tampouco será visible. Agora mesmo Marte atópase xusto ó outro lado do sistema solar a unha distancia da Terra de 2,4 Unidades Astronómicas (case 358 millóns de km) e o seu diámetro aparente é de só 3″9.

Xúpiter: Continúa instalado cómodamente na constelación de Taurus, entre Aldebarán (alfa Tau) e o cúmulo das Pléiades (M45). Polo tanto é visible sen problemas durante a primeira metade da noite. A súa magnitude é de -2,1 e o seu diámetro aparente é de 37″0. Na noite do 17 de marzo terá unha bonita conxunción coa Lúa crecente, que chegará a pasar a só 2º ó S do planeta.

Saturno: Sáe dispois da medianoite local, polo que é visible durante a segunda metade da noite. Está situado estacionario na constelación de Libra, ó NW de Zubenelgenubi (alfa Lib). Brilla con magnitude +0,3 e o diámetro do seu disco, sen contar os anéis, é de 18″3. A Lúa minguante pasará por esa zona do ceo o día 29.

Urano: O día 15 deste mes atópase na posición AR=00h 28m 40s, Dec=+02º 21′ 252″, entre Piscis e Cetus. O seu diámetro angular é de 3″4 e a súa magnitude de +5,9. Non é observable por estar en conxunción

Neptuno: A súa posición para o día 15 será AR=22h 22m 25s, Dec=-10 48′ 45″, no centro da constelación de Aquarius. Terá magnitude +7,9 e un tamaño angular de 2″2. Convén agardar ó mes que ven para observalo debido a que está saíndo da conxunción co Sol.

Plutón: O único planeta enano visible con telescopios amateurs estará situado o día 15 nas coordenadas AR=18h 47m 29s, Dec=-19 41′ 53″, ó N da constelación de Saxitario. Brilla con magnitude +14,3 e o seu tamaño angular é de 0″1. É observable nas últimas horas da noite xusto antes do mencer.

1. A Lúa preto de Espica (alfa Vir) (ocultación visible dende Sudamérica).
4. Cuarto minguante (21:54 TU). Mercurio en conxunción inferior co Sol (13 TU).
10. Perihelio do cometa C/2011 PanSTARRs (04 TU). Será visible ata fináis de marzo en dirección W logo do solpor.
11. Lúa nova (19:53 TU).
17. A Lúa preto das Pléiades (M45) (04 TU).
18. Conxunción entre Xúpiter, a Lúa e Aldebarán (alfa Tau).
19. Cuarto crecente (17:26 TU).
20. Equinoccio vernal (11:02 TU). Comezo da primavera no hemisferio N e do outono no hemisferio S.
24. Perihelio do cometa C/2012 F6 Lemmon (12 TU).
27. Lúa chea (09:29 TU).
28. Venus en conxunción superior co Sol (17 TU). Pasa a ser visible pola tarde.
29. Urano en conxunción co Sol (02 TU)
31. Cambio de hora na Unión Europea. Comeza o horario de verán. Máxima elongación W de Mercurio (23:59 TU).

O cometa PanSTARRS continua a aumentar de brille e xa é visible a simple vista para os observadores do hemisferio Sur. O observador Mario Ribas estimaba o dí­a 3 de marzo unha magnitude de ~2,3 dende Buenos Aires (ver a web de S&T) o que supera lixeiramente a predicción para ese instante. E nas fotografí­as de Ron Kaufman xa se distinguen claramente as 3 colas do cometa.
Se o aumento de brillo que se produciu nos primeiros dí­as de marzo continúa durante o achegamento do cometa ó Sol, poderí­a chegar a superar a magnitude 2 que lle asigna o modelo de brillo de Seiichi Yoshida. E non é descartable que se produzan erupcións novas que aumenten o seu brillo inesperadamente.
Lembremos que este cometa afundiráse na luminosidade do Sol durante uns dí­as ata emerxer polo outro lado en torno ó dí­a 10, cando se fará visible para os observadores do hemisferio N terrestre ata fináis de marzo. Para a súa observación haberá que mirar en dirección Oeste xusto logo de que o sol deixe de ser visible. A medida que vaia escurecendo o ceo o cometa será visible moi baixo sobre o horizonte. Na anterior web de S&T tedes un mapa sinxelo sobre como localizalo, aí­nda que non dará moito problema. É unha boa ocasión para todos os que teñan prismáticos e pequenos telescopios que demostrarán  que os instrumentos de poucos aumentos e gran campo poden facer un bo traballo.
Aquí­ tedes o fí­o de foro.tiempo.com onde se comentan as últimas observacións.

NOTA: por si acaso, e dado que o cometa estará a pouca distancia do Sol no ceo, lembramos que baixo NINGUNHA circunstancia se deben dirixir instrumentos ópticos de ningunha clase ó Sol. Esto producirí­a lesións oculares graves e irreversibles.

Actualización: algúns observadores do hemisferio sur xa lle están asignando valores de brillo por encima das prediccións, entre magnitudes 1,5 e 0,0. Sen embargo a visibilidade non será tan boa debido á luminosidade do solpor.